Televisie breekt de muren van het klaslokaal open. Welk ander medium brengt een dergelijke schat-van-Toetanchamon binnen de actieradius van zelfs de kleinste dorpsschool, binnen het bereik van elke leerling, die nog nooit een voet zette in een museum, die misschien nog nooit verder van zijn kerktoren is weggeweest dan Brussel of Antwerpen of de zonnecrème-stranden van de Costa Brava? Eén uitzending over Egypte of Mykene brengt meer materiaal in je klas dan je leraar in jaren kon verzamelen. En geen enkele leerkracht, ook de beste en meest toegewijde niet, kan een les opbouwen over de Industriële Revolutie, zo onuitputtelijk rijk aan historische getuigenissen als de televisie dat kan doen. Je ZIET de oude machines in werking, alsof je er naast stond.

Het voorbeeld van de huisvrouw, die haar algemene ontwikkeling aanvult via de schooltelevisie toont reeds aan dat de school niet langer de voornaamste bron van kennisoverdracht is. De leraar geschiedenis, die uit zogenaamde culturele overwegingen of uit een soort omgekeerd snobisme geen beeldbuis in zijn huiskamer duldt, ligt hopeloos achter bij zijn leerlingen. Ook wat hun historische kennis betreft, zal hij het contact verliezen. Want hun historisch besef wordt veel sterker gevormd buiten de school dan er binnen.